I had my share of activism in my student days, especially since I grew up in a place that was comparable to the Old American West, a considerably freer place than the more "civilized" East. I had my share of marching with banners, of circulating petitions and publishing activist articles. I remember singing Gary Granada's "Pamantasan ng Puso" (College of the Heart) in protest against proposed tuition fee increase and widespread corruption in my alma mater.
But Buklod's songs were another story. They were sung only in secret, by people "in the know", because they were viewed as "hardcore". "Kanlungan" was a revolutionary love song, an idealist's anthem. And "Tatsulok" was the ultimate call to arms. (See my own English translations in the next post.)
Then somebody revived "Kanlungan" a few years ago and eased it into the mainstream. And now, no less than uber-patriotic Bamboo, the same Bamboo who gave us the Pinoy Pride "Noypi" and the uplifting "Hallelujah", covered not only "Tatsulok" but several other Buklod songs, and brought "Tatsulok" to the top of the music charts.
"Tatsulok" means "triangle", although the correct meaning in this instance would be "pyramid". It refers to the eternal pyramid where the many poor form the base and the few rich are the point at the top, and calls for someone to reverse the pyramid and place the poor on top.
It reminds me of Bob Dylan and "Blowing in the Wind" and all those other protest songs that became popular in an era that needed change.
And I wonder if all of those who helped take my old anthems to the top of the charts merely did so because it was the "in" thing to do, or if they knew what those songs were really saying: that it's time for a change, for everyone to unite and make a difference.
The message of the song, reflects the filipinos now’s present stature. I think the message is giving us a clue [ us, youth ] on how the philippine Government reassures their govern only for “Rich people” and to think about the poor they only reassure the “HOUSING” of poor people[in such manner, nothing is improving w/ the Housing things(programs)]. But many government projects also did help the poor but to compare the governments govern to rich people alot of rich people get more benefits than the poor so that the government officials would earn such money and to think about the wealth of the government officials[thats life..]…
“Concentrating on the song: the song gave me a clue when the next generation [us] to lead the government, we youngsters should not depend on the example showed by the officials of the government now.. but we [us, youth] should lead this country not only for rich people but also the poor.. nevermind if we don’t earn alot if we only care for the poor but we should govern EQUALLY and UNIQUELY.. We should be PERSISTENT in dealing with the poor people… The song TATSULOK gives a wonderful meaning in each and every mind of the youth leading towards LEADERSHIP in a few more years.
tatsulok- a reminder to all concern citizens, be responsible in your chose of leaders. as you vote in every national and local elections, be wise…dont let money guide our choice..let us reverse the triangle…corrupts government official should be place under the triangle and give way to the new breed of politians who is young and idealistics. whose platform of government is to serve the welfare of the people….let us start reversing the “tatsulok”…halleluea!!!!
And if one of these enlightened listeners researches the history of the song, and is further enlightened, then the song has done its job. Some young person, somewhere, will know what "Tatsulok" is all about, and will be guided by his conscience to work for the day when "Tatsulok" becomes a historical record, rather than a prevailing comment on Philippine society.
To those of you who may not know the roots of this song, it was written in the 1980’s, during President Aquino’s time. It was right after the first People Power uprising, and even if Marcos was ousted in a peaceful manner, the country was still pretty much in turmoil. The countryside found the military and the anti-communist vigilante groups on one side, the New People’s Army on the other side, and the civilians in the middle. Things were really ugly, and the song inspired many an activist to fight for justice and meaningful change.
Given the height of military activity and anti-communist vigilante groups like the Alsa Masa in the countryside during the 80’s, it wasn’t hard for civilians to be caught in the crossfire. It’s said that history has a way of repeating itself. In this case, the saying is right. The same thing is happening now, left-wing activists and journalists across the country are being murdered one by one, and there was even the point where almost one activist was killed every day.
The Melo Commission, in it’s recently submitted report to Malacañang, recommended that retired Maj. Gen. Jovito Palparan and other military commanders be held responsible for the executions of left-wing militants under the doctrine of command responsibility. However it still virtually absolved the military, saying that the killings were done by “elements” within the military’s ranks, without the knowledge of their commanding officers, and didn’t even recommend the filing of any cases against Palparan and his colleagues. That in effect puts the lives of missing UP Diliman students Karen Empeño and Sherlyn Cadapan, in jeopardy as eye witnesses attribute their kidnapping to the military. They’ve been missing for almost a year now, and no one knows where they are. I can only pray that they’re okay, and that Sherlyn, who was pregnant at the time of her abduction, wasn’t forced to give her baby up or something.
In the latter parts, the song is literally enjoining the people to put a stop to what’s happening. Back in the 80’s it was stirring up people to rise up together and put an end to the injustice in society. The message of the song now is pretty much the same, the social conditions are still pretty much the same, and Bamboo’s revival couldn’t have come at a more opportune time. With the advent of things such as cellphones, the iPod, and the internet, today’s youth are more apathetic than their 80’s counterparts.
Let’s just hope that the song isn’t just limited to the radiowaves, or to some punk concert. It’s a good thing Bamboo gives some justice to the Tatsulok, with the rousing melody and the seeming anger in the way he sang it. At least this popular song among activist circles won’t be end up the same way as Buklod’s Kanlungan, which landed at a McDonald’s commercial, and instead of it having a “revolutionary flavor,” was “downgraded” to a mere mushy song.
Thursday, January 28, 2010
Avatar at ang nostalgia ng komunalismo, Kulturang Popular Kultura Column, Bulatlat.com
Avatar at ang nostalgia ng komunalismo
Napanood ko na rin ang Avatar, matapos ng ilang masasamang titig kapag tinatanong ako kung nagawa ko na nga ito. Matapos maging isa sa pinakamatagumpay na pelikula sa kasaysayan, at kritikal na puna sa ideolohiya nito, napanood ko na rin itong pioneering na pelikula.
Inabante ng pelikula ang 3D live animation at “performance capture” o ang pagkilos ng wired na artista bilang platform ng animation. At sa panonood nito, napatingkad pa ang animation sa pamamagitan ng 3D na resepsyon. Mahal at mahaba ang pelikula—tatlong oras ng buhay—pero marami ang hindi nanghinayang sa pera at panahong inilaan.
Pinuri sa Facebook ang pelikula ng mga aktibista dahil sa anti-hegemoniyang pananaw na sinisiwalat nito: anti-kolonialismo, anti-imperialismo, anti-First World, anti-mining, at pati anti-modernismo, at kung gayon, ang reversal nito ang dinadambana: pro-katutubo, pro-katutubong gawi, pro-katutubong kaisipan (New Age pa nga), at ang hindi matatawaran, dahil sa malawakang pagtangkilik, pro-Hollywood.
At kung magpakaganito, paano magiging anti-imperialista at anti-neokolonyal ang isang pelikulang ginastusan para sa global na kita? Paano ang anti-hegemoniyang perspektiba kung ito ay sinasang-ayunan mismo ng prestihiyosong award-giving bodies at ng global na audience? Paano nalalayo ang bunga sa puno?
Nagtatagumpay ang pelikula sa pagpresenta ng kasalukuyang predikamento—globalisasyon, space as the last frontier, at anti-terorismo—sa pamamagitan ng paglalahad isang romantikong naratibo sa sci-fi (science fiction) genre na gamit ay ang newer generation ng animation. Hybrid ang moda ng produksyon sa pelikula: live at animation; hybrid ang genre ng pelikula: romantikong sci-fi; at hybrid ang resepsyon nito: 3D.
Ang hybridity ng pelikula ang posturang hindi nagpapakahon rito: kung bakit iniisip na may cutting edge ito kahit wala naman talaga. Sa pamamagitan ng live animation, napababa ang gastos sa ikonikong artista, para paboran ang inisyal na investment cost para sa multiple camera placement sa pagtransforma ng live sa animation, na pati mukha at pangangatawan ng artista ay naimapa para sa animation version nito.
Ang moda ng resepsyon—3D na gamit ay spesyalisadong salamin—ay doble-bistang nagtatago sa kapitalistang perspektiba ng pelikula. Sa isang antas, ang pelikula naman talaga ay ang individualisadong kolektibong filtering ng agam-agam sa kasalukuyan: na sa magkahalintulad na historikal na kasalukuyan, kung paano prinoproseso ito. Sa 3D glasses, mas lalo pang napapatingkad ang filtering, lalo pa nga ang panahon ng pelikula ay sa hinaharap.
Ang hinaharap ay nakolonisa na para sa kapitalistang proyekto ng kasalukuyan. Ibinuyanyang ng hybrid na naratibo ang ating agam-agam sa mismong kasalukuyan: imperialistang globalisasyon, iligal na pagmimina, pagkaunos ng kapitalistang kasakiman para sa kita na nagsasawalang bahala at galang sa mga katutubo/environmentalistang gawi. Ibinubuyanyang ang mga ito para maging balon ng interes at kita mula sa manonood.
Hindi masasabing intelihente ang pelikula dahil saklaw din naman nito ang “least common denominator” format: kinakausap ang malawakang bilang ng manonood, mula bata hanggang matanda, mula First hanggang Third World, babae at lalakeng manonood, mayaman at mahirap. Intelligible ang pelikula: madaling maunawaan mula sa kolektibong agam-agam ng kasalukuyan.
At ito ang proposisyon ko rito: na ang reduksyonismo ng kolektibo at kolektibidad ay nakaangkla sa nostalgia para sa primitibo komunalismo, na isang purong fantasya hinggil sa rekurso sa intensifikadong neoliberal na kapitalismo. Ang primitibo komunal ang moda ng produksyon na ang lahat ay pag-aari ng kolektibo, at ang interes ng kolektibo ang namamayani sa lipunang formasyon.
Ito ang fantasya na nakaplantsa na sa maraming historiador at syentistang panlipunang inaangkla ang diskurso ng pre-kolonyal na Pilipinas sa mito ng imakuladang lipunan, na ang mga katutubo ay namumuhay na mayroong sariling kosmolohiyang angkop, kundi man perfekto, para sa isang primitibo ngunit napakataas at makabuluhang pagkataong may kaisahan sa kolektibo na may kaisahan sa kalikasan.
Ito rin ang fantasya ng New Age at leisure industries, tulad ng spa at maging ang organisasyonal na struktura ng girlie at gay bar (na may kaantasan batay sa senioridad at meritocracy pero may pagbalikat sa partisipasyon ng bawat isa para sa tagumpay ng kolektibong unit). Ang mito ng nakaraan, pre-kapitalista pero saklaw din ang pre-alipin at pre-feudal na moda ng produkstyon (kahit pa madaling ietsa-pwera ang mga ito sa ngalan ng mobilisasyon ng soothing modality sa buhay, tulad ng mga mga nagmamasahe sa spa na mababa ang kita), ang siyang pinaghahalawan ng mga bagong relihiyong nakasalalay sa pleasure principle ng hedonismong kapitalismo.
Ito rin ang fantasya ng organikong pagsasaka, pagkain at lifestyle.Mas mahal dahil mas may kaisahan sa kalikasan. Sa Ilog Maria, halimbawa, ang aking paboritong online na bilihan ng mga organikong produkto mula sa mga pagpupursigi ng bubuyog, walang bee pollen akong ma-order sa napakahaba nang panahon dahil pagod daw ang bubuyog sa paglikha ng pulot.Mas mahal ang organikong gulay sa tiangge sa Lung Center tuwing Linggo na madalas sa minsan ko nang narinig bilang “palengke ng mayayaman.”
Sa Avatar, ang isinisiwalat ay ang kolektibismong magpapatagumpay sa maraming bilang ng katutubong alien sa pamumuno ng isang hybrid (baldadong ex-marine officer na substitute sa maagang namatay na kakambal na siya namang nag-train para sa trabaho, na kahit pa sa huli ay naging organikong alien ay hindi naman inetsapwera ang modernong gawi at pag-iisip na nagligtas sa mundo ng katutubo) at ang pagpasok ng syentifikong diskurso (ang namatay na punong syentista na naging bahagi ng kolektibong ninunong kinokonsulta sa sagradong puno) ay nakabatay din sa hindi pag-disavow sa giyera at militarismo.
Sa unang banda, militaristiko rin naman ang kalikasan ng katutubong alien. May rite-of-passage (parehong kalahok ang babae at lalake, kahit pa may distinksyon ang namumunong lalake sa spiritual na lider na babae) tungo sa pagiging kabahagi ng kolektibo ng mandirigma at mamamayang lipunan. Sa kabilang banda, ang katutubong militarismo ay napagtagumpayan sa pamumuno ng pinakaabante nito, kahit quasi-kasapi na miyembro.
Na kahit pa pinatalsik ang Amerikanong contingent sa mundo ng katutubong alien, malinaw na kailangan maging mapagbantay at mapaghanda ng mismong mga katutubo sa di mawawalang hinaharap na pananakop. At malamang, gagamitin ng mga katutubong alien ang naiwang military hardware para sa interes sa hinaharap. At suwabe na ang transisyon mula sa komunalismo tungo sa isang lipunang may nabubuong kaantasan batay sa pag-aari ng infrastruktura ng pakikidigma at pamumuno.
Isinasaad ng pelikula ang pagpasok ng mga diskurso at kagawian tungo sa mas maunlad na panlipunang formasyon: syentifikong kaalaman (karakter ng syentista), militarismo (all brawn, no brain na heneral), at kapitalismo (ang yuppie na na-assign sa operasyon). Sa pamamagitan ng humanistikong sabjektividad ng pilay na operator ng avatar, napaabante niya ang katutubong pamayanan tungo sa susunod na yugto ng transformasyong pang-ekonomiya.
Napaabante ang militarismo, nainternalisa sa kolektibong tradisyon ang syentifiko, at nag-aabang ang kapitalismong panunumbalik sa planeta. Sa huli, natapyasan ang equilibrium at balanse ng katutubong alien. Inilahok na ang bagong pamumuno bilang pag-unlad sa naunang inosenteng kalakaran. Mas militante na ang pamumuno, mas nagbukas na ang ekonomiya ng planeta.
Ang kakatwa siempre sa inihahain na nostalgia ay ang kawalan-saysay nito sa agam-agam ng kasalukuyan, maliban sa paglalahad ng plataporma ng hegemoniya ng Hollywood at kapitalismo ng US. Ang inaakalang radikalismo ng pelikula ay nananatiling puro, sa lebel ng imahen, wala sa naratibo. Ito ang makinarya ng pelikula na patuloy na naglalako at nag-aalok ng kasiyahan at eskapismo bilang relief sa agam-agam.
Magpahele muna, dahil nga mas mahal ang bayad sa pelikulang ito. Tangkilikin ang inaakalang novelty kahit at dahil luma naman ang sinasaad. Mamangha sa radikalismo kahit kasing purol at walang saysay ito sa neoliberalismo ng kasalukuyan. At tunghayan ang sarili bilang may kapangyarihang ahensya, ang manonood ang siyang nag-intelektwal na labor kahit pa ginawang conducive naman ang paglikha ng radikal na pagbasa, pagpapaubayang gumastos nang malaki, at gawing kasiya-siya ang novelty.
Sa huli, nagtagumpay ang Avatar sa paglikha ng avatar sa kasalukuyang agam-agam: na may inaakalang potensyal pa rin sa radikalismo kahit pa pinapupurol ang intelihensya at iplinaplakda ang pagpipilian sa edad ng global na neoliberalismo at anti-terorismong pakikidigma. Ang nostalgia para sa primitibong komunalismo—puro, dalisay at wagas—ang rekurso sa panahong ang Palawan, halimbawa, ay patuloy na binibiyak ng mga minahan at iligal na pagtrotroso, o ang mga natural nitong kalikasan ay nagiging komersyalisado at di na aksesibol sa sarili nitong mamamayan.
Nagiging turista at tourist guide ang lahat sa imahinasyon ng proposisyon para sa makabagong kaayusan. Nakangiti at naglalaan ng kahandaan para sa purong kaalaman, kolektibong pagpupursigi, purong imahen. Maligayang pagdating sa ampaw na pabalat ng Hollywood at neoliberal na imperialismo!
Napanood ko na rin ang Avatar, matapos ng ilang masasamang titig kapag tinatanong ako kung nagawa ko na nga ito. Matapos maging isa sa pinakamatagumpay na pelikula sa kasaysayan, at kritikal na puna sa ideolohiya nito, napanood ko na rin itong pioneering na pelikula.
Inabante ng pelikula ang 3D live animation at “performance capture” o ang pagkilos ng wired na artista bilang platform ng animation. At sa panonood nito, napatingkad pa ang animation sa pamamagitan ng 3D na resepsyon. Mahal at mahaba ang pelikula—tatlong oras ng buhay—pero marami ang hindi nanghinayang sa pera at panahong inilaan.
Pinuri sa Facebook ang pelikula ng mga aktibista dahil sa anti-hegemoniyang pananaw na sinisiwalat nito: anti-kolonialismo, anti-imperialismo, anti-First World, anti-mining, at pati anti-modernismo, at kung gayon, ang reversal nito ang dinadambana: pro-katutubo, pro-katutubong gawi, pro-katutubong kaisipan (New Age pa nga), at ang hindi matatawaran, dahil sa malawakang pagtangkilik, pro-Hollywood.
At kung magpakaganito, paano magiging anti-imperialista at anti-neokolonyal ang isang pelikulang ginastusan para sa global na kita? Paano ang anti-hegemoniyang perspektiba kung ito ay sinasang-ayunan mismo ng prestihiyosong award-giving bodies at ng global na audience? Paano nalalayo ang bunga sa puno?
Nagtatagumpay ang pelikula sa pagpresenta ng kasalukuyang predikamento—globalisasyon, space as the last frontier, at anti-terorismo—sa pamamagitan ng paglalahad isang romantikong naratibo sa sci-fi (science fiction) genre na gamit ay ang newer generation ng animation. Hybrid ang moda ng produksyon sa pelikula: live at animation; hybrid ang genre ng pelikula: romantikong sci-fi; at hybrid ang resepsyon nito: 3D.
Ang hybridity ng pelikula ang posturang hindi nagpapakahon rito: kung bakit iniisip na may cutting edge ito kahit wala naman talaga. Sa pamamagitan ng live animation, napababa ang gastos sa ikonikong artista, para paboran ang inisyal na investment cost para sa multiple camera placement sa pagtransforma ng live sa animation, na pati mukha at pangangatawan ng artista ay naimapa para sa animation version nito.
Ang moda ng resepsyon—3D na gamit ay spesyalisadong salamin—ay doble-bistang nagtatago sa kapitalistang perspektiba ng pelikula. Sa isang antas, ang pelikula naman talaga ay ang individualisadong kolektibong filtering ng agam-agam sa kasalukuyan: na sa magkahalintulad na historikal na kasalukuyan, kung paano prinoproseso ito. Sa 3D glasses, mas lalo pang napapatingkad ang filtering, lalo pa nga ang panahon ng pelikula ay sa hinaharap.
Ang hinaharap ay nakolonisa na para sa kapitalistang proyekto ng kasalukuyan. Ibinuyanyang ng hybrid na naratibo ang ating agam-agam sa mismong kasalukuyan: imperialistang globalisasyon, iligal na pagmimina, pagkaunos ng kapitalistang kasakiman para sa kita na nagsasawalang bahala at galang sa mga katutubo/environmentalistang gawi. Ibinubuyanyang ang mga ito para maging balon ng interes at kita mula sa manonood.
Hindi masasabing intelihente ang pelikula dahil saklaw din naman nito ang “least common denominator” format: kinakausap ang malawakang bilang ng manonood, mula bata hanggang matanda, mula First hanggang Third World, babae at lalakeng manonood, mayaman at mahirap. Intelligible ang pelikula: madaling maunawaan mula sa kolektibong agam-agam ng kasalukuyan.
At ito ang proposisyon ko rito: na ang reduksyonismo ng kolektibo at kolektibidad ay nakaangkla sa nostalgia para sa primitibo komunalismo, na isang purong fantasya hinggil sa rekurso sa intensifikadong neoliberal na kapitalismo. Ang primitibo komunal ang moda ng produksyon na ang lahat ay pag-aari ng kolektibo, at ang interes ng kolektibo ang namamayani sa lipunang formasyon.
Ito ang fantasya na nakaplantsa na sa maraming historiador at syentistang panlipunang inaangkla ang diskurso ng pre-kolonyal na Pilipinas sa mito ng imakuladang lipunan, na ang mga katutubo ay namumuhay na mayroong sariling kosmolohiyang angkop, kundi man perfekto, para sa isang primitibo ngunit napakataas at makabuluhang pagkataong may kaisahan sa kolektibo na may kaisahan sa kalikasan.
Ito rin ang fantasya ng New Age at leisure industries, tulad ng spa at maging ang organisasyonal na struktura ng girlie at gay bar (na may kaantasan batay sa senioridad at meritocracy pero may pagbalikat sa partisipasyon ng bawat isa para sa tagumpay ng kolektibong unit). Ang mito ng nakaraan, pre-kapitalista pero saklaw din ang pre-alipin at pre-feudal na moda ng produkstyon (kahit pa madaling ietsa-pwera ang mga ito sa ngalan ng mobilisasyon ng soothing modality sa buhay, tulad ng mga mga nagmamasahe sa spa na mababa ang kita), ang siyang pinaghahalawan ng mga bagong relihiyong nakasalalay sa pleasure principle ng hedonismong kapitalismo.
Ito rin ang fantasya ng organikong pagsasaka, pagkain at lifestyle.Mas mahal dahil mas may kaisahan sa kalikasan. Sa Ilog Maria, halimbawa, ang aking paboritong online na bilihan ng mga organikong produkto mula sa mga pagpupursigi ng bubuyog, walang bee pollen akong ma-order sa napakahaba nang panahon dahil pagod daw ang bubuyog sa paglikha ng pulot.Mas mahal ang organikong gulay sa tiangge sa Lung Center tuwing Linggo na madalas sa minsan ko nang narinig bilang “palengke ng mayayaman.”
Sa Avatar, ang isinisiwalat ay ang kolektibismong magpapatagumpay sa maraming bilang ng katutubong alien sa pamumuno ng isang hybrid (baldadong ex-marine officer na substitute sa maagang namatay na kakambal na siya namang nag-train para sa trabaho, na kahit pa sa huli ay naging organikong alien ay hindi naman inetsapwera ang modernong gawi at pag-iisip na nagligtas sa mundo ng katutubo) at ang pagpasok ng syentifikong diskurso (ang namatay na punong syentista na naging bahagi ng kolektibong ninunong kinokonsulta sa sagradong puno) ay nakabatay din sa hindi pag-disavow sa giyera at militarismo.
Sa unang banda, militaristiko rin naman ang kalikasan ng katutubong alien. May rite-of-passage (parehong kalahok ang babae at lalake, kahit pa may distinksyon ang namumunong lalake sa spiritual na lider na babae) tungo sa pagiging kabahagi ng kolektibo ng mandirigma at mamamayang lipunan. Sa kabilang banda, ang katutubong militarismo ay napagtagumpayan sa pamumuno ng pinakaabante nito, kahit quasi-kasapi na miyembro.
Na kahit pa pinatalsik ang Amerikanong contingent sa mundo ng katutubong alien, malinaw na kailangan maging mapagbantay at mapaghanda ng mismong mga katutubo sa di mawawalang hinaharap na pananakop. At malamang, gagamitin ng mga katutubong alien ang naiwang military hardware para sa interes sa hinaharap. At suwabe na ang transisyon mula sa komunalismo tungo sa isang lipunang may nabubuong kaantasan batay sa pag-aari ng infrastruktura ng pakikidigma at pamumuno.
Isinasaad ng pelikula ang pagpasok ng mga diskurso at kagawian tungo sa mas maunlad na panlipunang formasyon: syentifikong kaalaman (karakter ng syentista), militarismo (all brawn, no brain na heneral), at kapitalismo (ang yuppie na na-assign sa operasyon). Sa pamamagitan ng humanistikong sabjektividad ng pilay na operator ng avatar, napaabante niya ang katutubong pamayanan tungo sa susunod na yugto ng transformasyong pang-ekonomiya.
Napaabante ang militarismo, nainternalisa sa kolektibong tradisyon ang syentifiko, at nag-aabang ang kapitalismong panunumbalik sa planeta. Sa huli, natapyasan ang equilibrium at balanse ng katutubong alien. Inilahok na ang bagong pamumuno bilang pag-unlad sa naunang inosenteng kalakaran. Mas militante na ang pamumuno, mas nagbukas na ang ekonomiya ng planeta.
Ang kakatwa siempre sa inihahain na nostalgia ay ang kawalan-saysay nito sa agam-agam ng kasalukuyan, maliban sa paglalahad ng plataporma ng hegemoniya ng Hollywood at kapitalismo ng US. Ang inaakalang radikalismo ng pelikula ay nananatiling puro, sa lebel ng imahen, wala sa naratibo. Ito ang makinarya ng pelikula na patuloy na naglalako at nag-aalok ng kasiyahan at eskapismo bilang relief sa agam-agam.
Magpahele muna, dahil nga mas mahal ang bayad sa pelikulang ito. Tangkilikin ang inaakalang novelty kahit at dahil luma naman ang sinasaad. Mamangha sa radikalismo kahit kasing purol at walang saysay ito sa neoliberalismo ng kasalukuyan. At tunghayan ang sarili bilang may kapangyarihang ahensya, ang manonood ang siyang nag-intelektwal na labor kahit pa ginawang conducive naman ang paglikha ng radikal na pagbasa, pagpapaubayang gumastos nang malaki, at gawing kasiya-siya ang novelty.
Sa huli, nagtagumpay ang Avatar sa paglikha ng avatar sa kasalukuyang agam-agam: na may inaakalang potensyal pa rin sa radikalismo kahit pa pinapupurol ang intelihensya at iplinaplakda ang pagpipilian sa edad ng global na neoliberalismo at anti-terorismong pakikidigma. Ang nostalgia para sa primitibong komunalismo—puro, dalisay at wagas—ang rekurso sa panahong ang Palawan, halimbawa, ay patuloy na binibiyak ng mga minahan at iligal na pagtrotroso, o ang mga natural nitong kalikasan ay nagiging komersyalisado at di na aksesibol sa sarili nitong mamamayan.
Nagiging turista at tourist guide ang lahat sa imahinasyon ng proposisyon para sa makabagong kaayusan. Nakangiti at naglalaan ng kahandaan para sa purong kaalaman, kolektibong pagpupursigi, purong imahen. Maligayang pagdating sa ampaw na pabalat ng Hollywood at neoliberal na imperialismo!
Popular na relihiyosidad, Kulturang Popular Kultura Column, Bulatlat.com
Popular na relihiyosidad
Media ang pangunahing lagusan ng kolektibong persepsyon ng individual tungo sa kolektibong relihiyosidad. Popular itong relihiyosidad dahil katuwang ang media sa paghulma at pagsubstansya ng kalidad ng partisipasyon at debosyon nito. Kapag may potensyal sa kita, ito ang nagiging kulturang popular ng relihiyosidad. Kapag ito ay nananatiling sa laylayan ng debosyonal—tulad ng paglalakad ng paluhod sa Quiapo at pagpepenitensya, hindi mapapagkakitaan—ito ang popular na relihiyosidad.
Hindi naman mutually exclusive ang dalawa. Sa katunayan, ang pagpapako sa krus, halimbawa, ay nagiging turistang destinasyon sa maraming bayan sa Pampanga tuwing Biernes Santo. O ang panonood ng misa sa telebisyon ang siya rin nagiging rekurso ng mga taong nakapambahay pa, hindi damit pangsimba bilang pinakaformal sa pagpipilian, maaring naka-rollers pa at kagigising pa lang, para i-reenact ang debosyon tuwing Linggo ng umaga.
Nasa popular na relihiyosidad ang potensyal para sa parehong radikal na subersyon at inkorporasyon sa kapitalistang gawi, pati ng simbahan at iba pang relihiyosong institusyon. Ang patuloy na pagpapako sa krus sa Pampanga ay parehong panggagaya at pambabalahura sa pagpapakasakit ni Hesukristo na tiyak na ikakabahala ng simbahang Katoliko pero hindi nito ikamamatay.
Sa telebisyon, sa aking palagay, ang pangunahing lagusan ng popular na relihiyosidad at kulturang popular hinggil sa relihiyosidad. Ang telebisyon ay kakatwang media dahil bastos ito—pwedeng nakahilata habang nanonood, nakapambahay, nagbabasa ng diyaryo, kumakain ng hapunan, palipat-lipat ng channel, o biglaang pinapatay para pumunta sa banyo o sa labas.
Ang teleseryeng May Bukas Pa ang naging pangunahing exposure ng manonood sa popular na relihiyosidad. Staged ito o pinapalabas para sa kita ng higanteng media conglomorate ng ABS-CBN, ang teleserye ay ukol sa batang lalake sa isang di kalayuan ngunit di rin kalapitan na bayan sa Manila.
Nakikita ni Santino, ang batang lalake, si Bro (palayaw para kay Hesus, na pahiwatig ng pagnanasang makaangat ng underclass, kaya hindi “pare” at “kuya”). At sa lingguhang saga na may staple na tauhan at may pagsanga sa kwentong kinatatampukan ng mga has-been na artista ng studio, tinatampok ang kamusmusang relasyon (inosente) ng tao sa relihiyon, diyos at simbahan.
Ang bawat katubusan sa lingguhang saga ay kinatampukan ng interbensyon ni Bro sa kahilingan ni Santino. Si Santino ang “the chosen one,” ang may kagyat at pangunahing akses kay Bro. Siya ay hindi humihiling, “ipinapahiwatig” lamang ng kanyang kamusmusan, at madali namang kausap si Bro na pinagbibigyan ang nais na mangyari ni Santino.
Ang nagiging relasyon ng manonood sa relihiyong Katoliko, kundi man sa divinidad, spiritualidad at salbasyon, ay na pang-araw-araw na kaganapan ito. Hanapin lang ang “inner child” na nawawalay sa gitna ng anxiedad sa kasalukuyan at hinaharap. Na kahit sa pinakamatinding sitwasyon ng nagdaan at ng kasalukuyang sandali, hindi pa rin nakakasapat na mawalan ng pag-asa.
Ang milagro at himala ay kaganapang pang-araw-araw sa teleserye. At kung ganito, ang teleserye at ang himalang nangyayari sa lingguhang kwento nito, ay pang-araw-araw na reafirmasyon ng pananampalataya sa dalawang bagay: una, ang relihiyong Katoliko at ang institusyon ng simbahang pangunahing nagpapalaganap nito (at dahil lingguhan, para na ring kabahagi ng iba pang ritual, tulad ng pagsisimba at pangungumunyon, pagkrukrus sa tapat ng struktura, at iba pa), at pangalawa, ang di dapat napapatid na relasyon ng nanampalataya sa panginoon, at kung gayon, ng manonood sa Kapamilyang stasyon.
Ang isinasaad ng May Bukas Pa, tulad ng tinutumbok ng titulo, ay ang estado ng pasakit at pighati sa kasalukuyan, at ang katubusan sa hinaharap. Ang intervening na bagay sa panahon ng kasalukuyan at hinaharap ay ang pag-asa: umasang magtatagumpay ang pananalig sa mga institusyon, ang di matatawarang institusyong nagpapalaganap ng pananalig, at kung gayon, ang pagtanggap na ang material na paghihirap sa kasalukuyan ay ang kinakailangang kondisyon para sa spiritual na katubusan sa hinaharap.
Ang nangyayari ay ang dematerialisasyon ng paghihirap dahil naipapatagos ito sa antas ng metapisikal bilang layon ng pang-araw-araw na saga sa teleserye at ang katiyakan nitong magkakaroon ng resolusyon ang pinasasangang suliranin sa pagtatapos ng linggo. At ang reversal nito: ang materialisasyon ng spiritual bilang obhetibong layong nirereafirma sa pang-araw-araw at lingguhang saga.
Dahil ganito ang dialektika ng teleserye at popular na relihiyosidad, ang tunay at historikal sa isang banda, at spectacularized na kaganapan sa kabilang banda ay kinakailangang pagkaisahin. Si Santino sa lingguhang kasaysayan nito at ang intervening na tauhan ni Bro bilang lingguhang reafirmasyon ng katubusan sa lahat ng bagay, maliban sa katubusan ng mga taong lumilikha ng divergent na landas sa pananampalataya, ay si Santino rin bilang kinakathang spectacle na sa kanyang pamamagitan nagkakaroon ng relasyon ang manonood/mananampalataya sa telebisyon/simbahan.
Ang estado ng kahirapan (sufferance) is isinasaad bilang kinakailangang kabutihan (necessary good). Tanging sa paghihirap makikita ang katubusan, na para na ring sinasabing kapag mayaman ka, natubos ka na. Hindi ba ito ang aspirasyon ng gitnang uri? Ang matunghayan ang pagkakamit ng estado ng maykaya, at nang sa gayon ay madanas ang pagiging konsumerista at mamamayan?
Ang mismong pagdanas ng televisual na paghihirap at katubusan ay nakaugnay din sa idea ng malling at gitnang uring aspirasyon. Dinadanas ng manonood ang paghihirap at katubusan sa pamamagitan ng posisyong visceral, o iba ang dumadanas nito para sa kanya. Tulad sa reality TV at gameshows, iba ang kakain ng uod at bulati, iba ang naglalahad ng kwento ng paghihirap. Hindi ang aktwal na manonood.
Sa malling naman, “iba” ang dumadanas ng gitnang uring panunutunan dahil ang sarili ay hindi naman talaga gitnang uri, umaasta lamang nang gayon. At ang gitnang uring aspirasyon ay dinadanas sa third person, sa ikatlong di-nakikitang figura, ang avatar ng sarili na hindi naman talaga gayon. Hindi rin ito ikalawang tao, ang kasama sa malling, na may aktwal na referensiya din sa sarili, at ginagamit din ang ikatlong persona.
At ito ang neoliberalismong bitag sa popular na relihiyosidad: na may akses at konek ka kay Bro at gitnang uring panuntunan (sa malls, unibersidad, o simbahan, halimbawa), kahit wala naman talaga. Hindi ba’t si Santino lamang ang nakakatunghay kay Bro? Hindi ba’t sa ating pagdarasal ay tayo lang naman ang kumakausap kay Lord, kahit pa sabay-sabay itong ginagawa ng bilyon-bilyong katao?
Parang panonood ng sine, ang dami nating magkakasama sa loob ng sinehan pero kapag tumawa ang iba, napapatawa na rin tayo; kapag tumawa tayo, tumatawa dahil mayroong balon ng individual na pukaw na distinkto sa iba pang kasabay na tumatawa. Kahit pa, tulad ni Santino, ang manonood ay kinakailangang may moral na panunumbas bilang righteous o matwid na nilalang.
Nagpapakita lamang si Bro sa pinakang bata—pinakainosente, pinakapursigido, pinakamabait–na bata. Nagpapakita lamang si Gitnang Uri sa pinakang nilalang. Pinananalig tayo sa neoliberalismo, na makakaasa ang sarili sa sariling transformasyon, sa pagtitiyak na ang individualismo ay nakaplakda sa trajektori ng pananampalataya sa Katolisismo, konsumerismo at kapitalismo: kaya mo dahil walang ibang makakaya nito para sa iyo kundi ikaw mismo.
Dahil nagkaganito, pribatisado ang pananampalataya at relihiyosidad, kahit pa popular ito. Nakatagos sa antas ng kanya-kanyang individualismo sa kumpas ng aparatong relihiyon, pati ng negosyo. At hindi kakatwa, sa nanatiling panahon ni Gloria Arroyo na patuloy na nagdudulot ng matinding anxiedad sa kasalukuyan, pati sa hinaharap, si Santino ang modelo ng ating pagkamamamayan: nananalig sa politika ng pag-asa na ang ito at ito, ang lahat ng ito, ay magbabago sa pamamagitan ng kanya-kanyang pagbabago.
Swak ang panahon ng eleksyon bilang pang-estadong ritual. Boboto ang bawat isa, mag-eehersisyo ng individualismong pagdedesisyon sa kabutihan ng bansa at ng hinaharap, at matapos, babalik na naman sa kumpiyansang baka nga mabago ito at ito, ang lahat ng ito.
Media ang pangunahing lagusan ng kolektibong persepsyon ng individual tungo sa kolektibong relihiyosidad. Popular itong relihiyosidad dahil katuwang ang media sa paghulma at pagsubstansya ng kalidad ng partisipasyon at debosyon nito. Kapag may potensyal sa kita, ito ang nagiging kulturang popular ng relihiyosidad. Kapag ito ay nananatiling sa laylayan ng debosyonal—tulad ng paglalakad ng paluhod sa Quiapo at pagpepenitensya, hindi mapapagkakitaan—ito ang popular na relihiyosidad.
Hindi naman mutually exclusive ang dalawa. Sa katunayan, ang pagpapako sa krus, halimbawa, ay nagiging turistang destinasyon sa maraming bayan sa Pampanga tuwing Biernes Santo. O ang panonood ng misa sa telebisyon ang siya rin nagiging rekurso ng mga taong nakapambahay pa, hindi damit pangsimba bilang pinakaformal sa pagpipilian, maaring naka-rollers pa at kagigising pa lang, para i-reenact ang debosyon tuwing Linggo ng umaga.
Nasa popular na relihiyosidad ang potensyal para sa parehong radikal na subersyon at inkorporasyon sa kapitalistang gawi, pati ng simbahan at iba pang relihiyosong institusyon. Ang patuloy na pagpapako sa krus sa Pampanga ay parehong panggagaya at pambabalahura sa pagpapakasakit ni Hesukristo na tiyak na ikakabahala ng simbahang Katoliko pero hindi nito ikamamatay.
Sa telebisyon, sa aking palagay, ang pangunahing lagusan ng popular na relihiyosidad at kulturang popular hinggil sa relihiyosidad. Ang telebisyon ay kakatwang media dahil bastos ito—pwedeng nakahilata habang nanonood, nakapambahay, nagbabasa ng diyaryo, kumakain ng hapunan, palipat-lipat ng channel, o biglaang pinapatay para pumunta sa banyo o sa labas.
Ang teleseryeng May Bukas Pa ang naging pangunahing exposure ng manonood sa popular na relihiyosidad. Staged ito o pinapalabas para sa kita ng higanteng media conglomorate ng ABS-CBN, ang teleserye ay ukol sa batang lalake sa isang di kalayuan ngunit di rin kalapitan na bayan sa Manila.
Nakikita ni Santino, ang batang lalake, si Bro (palayaw para kay Hesus, na pahiwatig ng pagnanasang makaangat ng underclass, kaya hindi “pare” at “kuya”). At sa lingguhang saga na may staple na tauhan at may pagsanga sa kwentong kinatatampukan ng mga has-been na artista ng studio, tinatampok ang kamusmusang relasyon (inosente) ng tao sa relihiyon, diyos at simbahan.
Ang bawat katubusan sa lingguhang saga ay kinatampukan ng interbensyon ni Bro sa kahilingan ni Santino. Si Santino ang “the chosen one,” ang may kagyat at pangunahing akses kay Bro. Siya ay hindi humihiling, “ipinapahiwatig” lamang ng kanyang kamusmusan, at madali namang kausap si Bro na pinagbibigyan ang nais na mangyari ni Santino.
Ang nagiging relasyon ng manonood sa relihiyong Katoliko, kundi man sa divinidad, spiritualidad at salbasyon, ay na pang-araw-araw na kaganapan ito. Hanapin lang ang “inner child” na nawawalay sa gitna ng anxiedad sa kasalukuyan at hinaharap. Na kahit sa pinakamatinding sitwasyon ng nagdaan at ng kasalukuyang sandali, hindi pa rin nakakasapat na mawalan ng pag-asa.
Ang milagro at himala ay kaganapang pang-araw-araw sa teleserye. At kung ganito, ang teleserye at ang himalang nangyayari sa lingguhang kwento nito, ay pang-araw-araw na reafirmasyon ng pananampalataya sa dalawang bagay: una, ang relihiyong Katoliko at ang institusyon ng simbahang pangunahing nagpapalaganap nito (at dahil lingguhan, para na ring kabahagi ng iba pang ritual, tulad ng pagsisimba at pangungumunyon, pagkrukrus sa tapat ng struktura, at iba pa), at pangalawa, ang di dapat napapatid na relasyon ng nanampalataya sa panginoon, at kung gayon, ng manonood sa Kapamilyang stasyon.
Ang isinasaad ng May Bukas Pa, tulad ng tinutumbok ng titulo, ay ang estado ng pasakit at pighati sa kasalukuyan, at ang katubusan sa hinaharap. Ang intervening na bagay sa panahon ng kasalukuyan at hinaharap ay ang pag-asa: umasang magtatagumpay ang pananalig sa mga institusyon, ang di matatawarang institusyong nagpapalaganap ng pananalig, at kung gayon, ang pagtanggap na ang material na paghihirap sa kasalukuyan ay ang kinakailangang kondisyon para sa spiritual na katubusan sa hinaharap.
Ang nangyayari ay ang dematerialisasyon ng paghihirap dahil naipapatagos ito sa antas ng metapisikal bilang layon ng pang-araw-araw na saga sa teleserye at ang katiyakan nitong magkakaroon ng resolusyon ang pinasasangang suliranin sa pagtatapos ng linggo. At ang reversal nito: ang materialisasyon ng spiritual bilang obhetibong layong nirereafirma sa pang-araw-araw at lingguhang saga.
Dahil ganito ang dialektika ng teleserye at popular na relihiyosidad, ang tunay at historikal sa isang banda, at spectacularized na kaganapan sa kabilang banda ay kinakailangang pagkaisahin. Si Santino sa lingguhang kasaysayan nito at ang intervening na tauhan ni Bro bilang lingguhang reafirmasyon ng katubusan sa lahat ng bagay, maliban sa katubusan ng mga taong lumilikha ng divergent na landas sa pananampalataya, ay si Santino rin bilang kinakathang spectacle na sa kanyang pamamagitan nagkakaroon ng relasyon ang manonood/mananampalataya sa telebisyon/simbahan.
Ang estado ng kahirapan (sufferance) is isinasaad bilang kinakailangang kabutihan (necessary good). Tanging sa paghihirap makikita ang katubusan, na para na ring sinasabing kapag mayaman ka, natubos ka na. Hindi ba ito ang aspirasyon ng gitnang uri? Ang matunghayan ang pagkakamit ng estado ng maykaya, at nang sa gayon ay madanas ang pagiging konsumerista at mamamayan?
Ang mismong pagdanas ng televisual na paghihirap at katubusan ay nakaugnay din sa idea ng malling at gitnang uring aspirasyon. Dinadanas ng manonood ang paghihirap at katubusan sa pamamagitan ng posisyong visceral, o iba ang dumadanas nito para sa kanya. Tulad sa reality TV at gameshows, iba ang kakain ng uod at bulati, iba ang naglalahad ng kwento ng paghihirap. Hindi ang aktwal na manonood.
Sa malling naman, “iba” ang dumadanas ng gitnang uring panunutunan dahil ang sarili ay hindi naman talaga gitnang uri, umaasta lamang nang gayon. At ang gitnang uring aspirasyon ay dinadanas sa third person, sa ikatlong di-nakikitang figura, ang avatar ng sarili na hindi naman talaga gayon. Hindi rin ito ikalawang tao, ang kasama sa malling, na may aktwal na referensiya din sa sarili, at ginagamit din ang ikatlong persona.
At ito ang neoliberalismong bitag sa popular na relihiyosidad: na may akses at konek ka kay Bro at gitnang uring panuntunan (sa malls, unibersidad, o simbahan, halimbawa), kahit wala naman talaga. Hindi ba’t si Santino lamang ang nakakatunghay kay Bro? Hindi ba’t sa ating pagdarasal ay tayo lang naman ang kumakausap kay Lord, kahit pa sabay-sabay itong ginagawa ng bilyon-bilyong katao?
Parang panonood ng sine, ang dami nating magkakasama sa loob ng sinehan pero kapag tumawa ang iba, napapatawa na rin tayo; kapag tumawa tayo, tumatawa dahil mayroong balon ng individual na pukaw na distinkto sa iba pang kasabay na tumatawa. Kahit pa, tulad ni Santino, ang manonood ay kinakailangang may moral na panunumbas bilang righteous o matwid na nilalang.
Nagpapakita lamang si Bro sa pinakang bata—pinakainosente, pinakapursigido, pinakamabait–na bata. Nagpapakita lamang si Gitnang Uri sa pinakang nilalang. Pinananalig tayo sa neoliberalismo, na makakaasa ang sarili sa sariling transformasyon, sa pagtitiyak na ang individualismo ay nakaplakda sa trajektori ng pananampalataya sa Katolisismo, konsumerismo at kapitalismo: kaya mo dahil walang ibang makakaya nito para sa iyo kundi ikaw mismo.
Dahil nagkaganito, pribatisado ang pananampalataya at relihiyosidad, kahit pa popular ito. Nakatagos sa antas ng kanya-kanyang individualismo sa kumpas ng aparatong relihiyon, pati ng negosyo. At hindi kakatwa, sa nanatiling panahon ni Gloria Arroyo na patuloy na nagdudulot ng matinding anxiedad sa kasalukuyan, pati sa hinaharap, si Santino ang modelo ng ating pagkamamamayan: nananalig sa politika ng pag-asa na ang ito at ito, ang lahat ng ito, ay magbabago sa pamamagitan ng kanya-kanyang pagbabago.
Swak ang panahon ng eleksyon bilang pang-estadong ritual. Boboto ang bawat isa, mag-eehersisyo ng individualismong pagdedesisyon sa kabutihan ng bansa at ng hinaharap, at matapos, babalik na naman sa kumpiyansang baka nga mabago ito at ito, ang lahat ng ito.
Popular na relihiyosidad, Kulturang Popular Kultura Column, Bulatlat.com
Popular na relihiyosidad
Media ang pangunahing lagusan ng kolektibong persepsyon ng individual tungo sa kolektibong relihiyosidad. Popular itong relihiyosidad dahil katuwang ang media sa paghulma at pagsubstansya ng kalidad ng partisipasyon at debosyon nito. Kapag may potensyal sa kita, ito ang nagiging kulturang popular ng relihiyosidad. Kapag ito ay nananatiling sa laylayan ng debosyonal—tulad ng paglalakad ng paluhod sa Quiapo at pagpepenitensya, hindi mapapagkakitaan—ito ang popular na relihiyosidad.
Hindi naman mutually exclusive ang dalawa. Sa katunayan, ang pagpapako sa krus, halimbawa, ay nagiging turistang destinasyon sa maraming bayan sa Pampanga tuwing Biernes Santo. O ang panonood ng misa sa telebisyon ang siya rin nagiging rekurso ng mga taong nakapambahay pa, hindi damit pangsimba bilang pinakaformal sa pagpipilian, maaring naka-rollers pa at kagigising pa lang, para i-reenact ang debosyon tuwing Linggo ng umaga.
Nasa popular na relihiyosidad ang potensyal para sa parehong radikal na subersyon at inkorporasyon sa kapitalistang gawi, pati ng simbahan at iba pang relihiyosong institusyon. Ang patuloy na pagpapako sa krus sa Pampanga ay parehong panggagaya at pambabalahura sa pagpapakasakit ni Hesukristo na tiyak na ikakabahala ng simbahang Katoliko pero hindi nito ikamamatay.
Sa telebisyon, sa aking palagay, ang pangunahing lagusan ng popular na relihiyosidad at kulturang popular hinggil sa relihiyosidad. Ang telebisyon ay kakatwang media dahil bastos ito—pwedeng nakahilata habang nanonood, nakapambahay, nagbabasa ng diyaryo, kumakain ng hapunan, palipat-lipat ng channel, o biglaang pinapatay para pumunta sa banyo o sa labas.
Ang teleseryeng May Bukas Pa ang naging pangunahing exposure ng manonood sa popular na relihiyosidad. Staged ito o pinapalabas para sa kita ng higanteng media conglomorate ng ABS-CBN, ang teleserye ay ukol sa batang lalake sa isang di kalayuan ngunit di rin kalapitan na bayan sa Manila.
Nakikita ni Santino, ang batang lalake, si Bro (palayaw para kay Hesus, na pahiwatig ng pagnanasang makaangat ng underclass, kaya hindi “pare” at “kuya”). At sa lingguhang saga na may staple na tauhan at may pagsanga sa kwentong kinatatampukan ng mga has-been na artista ng studio, tinatampok ang kamusmusang relasyon (inosente) ng tao sa relihiyon, diyos at simbahan.
Ang bawat katubusan sa lingguhang saga ay kinatampukan ng interbensyon ni Bro sa kahilingan ni Santino. Si Santino ang “the chosen one,” ang may kagyat at pangunahing akses kay Bro. Siya ay hindi humihiling, “ipinapahiwatig” lamang ng kanyang kamusmusan, at madali namang kausap si Bro na pinagbibigyan ang nais na mangyari ni Santino.
Ang nagiging relasyon ng manonood sa relihiyong Katoliko, kundi man sa divinidad, spiritualidad at salbasyon, ay na pang-araw-araw na kaganapan ito. Hanapin lang ang “inner child” na nawawalay sa gitna ng anxiedad sa kasalukuyan at hinaharap. Na kahit sa pinakamatinding sitwasyon ng nagdaan at ng kasalukuyang sandali, hindi pa rin nakakasapat na mawalan ng pag-asa.
Ang milagro at himala ay kaganapang pang-araw-araw sa teleserye. At kung ganito, ang teleserye at ang himalang nangyayari sa lingguhang kwento nito, ay pang-araw-araw na reafirmasyon ng pananampalataya sa dalawang bagay: una, ang relihiyong Katoliko at ang institusyon ng simbahang pangunahing nagpapalaganap nito (at dahil lingguhan, para na ring kabahagi ng iba pang ritual, tulad ng pagsisimba at pangungumunyon, pagkrukrus sa tapat ng struktura, at iba pa), at pangalawa, ang di dapat napapatid na relasyon ng nanampalataya sa panginoon, at kung gayon, ng manonood sa Kapamilyang stasyon.
Ang isinasaad ng May Bukas Pa, tulad ng tinutumbok ng titulo, ay ang estado ng pasakit at pighati sa kasalukuyan, at ang katubusan sa hinaharap. Ang intervening na bagay sa panahon ng kasalukuyan at hinaharap ay ang pag-asa: umasang magtatagumpay ang pananalig sa mga institusyon, ang di matatawarang institusyong nagpapalaganap ng pananalig, at kung gayon, ang pagtanggap na ang material na paghihirap sa kasalukuyan ay ang kinakailangang kondisyon para sa spiritual na katubusan sa hinaharap.
Ang nangyayari ay ang dematerialisasyon ng paghihirap dahil naipapatagos ito sa antas ng metapisikal bilang layon ng pang-araw-araw na saga sa teleserye at ang katiyakan nitong magkakaroon ng resolusyon ang pinasasangang suliranin sa pagtatapos ng linggo. At ang reversal nito: ang materialisasyon ng spiritual bilang obhetibong layong nirereafirma sa pang-araw-araw at lingguhang saga.
Dahil ganito ang dialektika ng teleserye at popular na relihiyosidad, ang tunay at historikal sa isang banda, at spectacularized na kaganapan sa kabilang banda ay kinakailangang pagkaisahin. Si Santino sa lingguhang kasaysayan nito at ang intervening na tauhan ni Bro bilang lingguhang reafirmasyon ng katubusan sa lahat ng bagay, maliban sa katubusan ng mga taong lumilikha ng divergent na landas sa pananampalataya, ay si Santino rin bilang kinakathang spectacle na sa kanyang pamamagitan nagkakaroon ng relasyon ang manonood/mananampalataya sa telebisyon/simbahan.
Ang estado ng kahirapan (sufferance) is isinasaad bilang kinakailangang kabutihan (necessary good). Tanging sa paghihirap makikita ang katubusan, na para na ring sinasabing kapag mayaman ka, natubos ka na. Hindi ba ito ang aspirasyon ng gitnang uri? Ang matunghayan ang pagkakamit ng estado ng maykaya, at nang sa gayon ay madanas ang pagiging konsumerista at mamamayan?
Ang mismong pagdanas ng televisual na paghihirap at katubusan ay nakaugnay din sa idea ng malling at gitnang uring aspirasyon. Dinadanas ng manonood ang paghihirap at katubusan sa pamamagitan ng posisyong visceral, o iba ang dumadanas nito para sa kanya. Tulad sa reality TV at gameshows, iba ang kakain ng uod at bulati, iba ang naglalahad ng kwento ng paghihirap. Hindi ang aktwal na manonood.
Sa malling naman, “iba” ang dumadanas ng gitnang uring panunutunan dahil ang sarili ay hindi naman talaga gitnang uri, umaasta lamang nang gayon. At ang gitnang uring aspirasyon ay dinadanas sa third person, sa ikatlong di-nakikitang figura, ang avatar ng sarili na hindi naman talaga gayon. Hindi rin ito ikalawang tao, ang kasama sa malling, na may aktwal na referensiya din sa sarili, at ginagamit din ang ikatlong persona.
At ito ang neoliberalismong bitag sa popular na relihiyosidad: na may akses at konek ka kay Bro at gitnang uring panuntunan (sa malls, unibersidad, o simbahan, halimbawa), kahit wala naman talaga. Hindi ba’t si Santino lamang ang nakakatunghay kay Bro? Hindi ba’t sa ating pagdarasal ay tayo lang naman ang kumakausap kay Lord, kahit pa sabay-sabay itong ginagawa ng bilyon-bilyong katao?
Parang panonood ng sine, ang dami nating magkakasama sa loob ng sinehan pero kapag tumawa ang iba, napapatawa na rin tayo; kapag tumawa tayo, tumatawa dahil mayroong balon ng individual na pukaw na distinkto sa iba pang kasabay na tumatawa. Kahit pa, tulad ni Santino, ang manonood ay kinakailangang may moral na panunumbas bilang righteous o matwid na nilalang.
Nagpapakita lamang si Bro sa pinakang bata—pinakainosente, pinakapursigido, pinakamabait–na bata. Nagpapakita lamang si Gitnang Uri sa pinakang nilalang. Pinananalig tayo sa neoliberalismo, na makakaasa ang sarili sa sariling transformasyon, sa pagtitiyak na ang individualismo ay nakaplakda sa trajektori ng pananampalataya sa Katolisismo, konsumerismo at kapitalismo: kaya mo dahil walang ibang makakaya nito para sa iyo kundi ikaw mismo.
Dahil nagkaganito, pribatisado ang pananampalataya at relihiyosidad, kahit pa popular ito. Nakatagos sa antas ng kanya-kanyang individualismo sa kumpas ng aparatong relihiyon, pati ng negosyo. At hindi kakatwa, sa nanatiling panahon ni Gloria Arroyo na patuloy na nagdudulot ng matinding anxiedad sa kasalukuyan, pati sa hinaharap, si Santino ang modelo ng ating pagkamamamayan: nananalig sa politika ng pag-asa na ang ito at ito, ang lahat ng ito, ay magbabago sa pamamagitan ng kanya-kanyang pagbabago.
Swak ang panahon ng eleksyon bilang pang-estadong ritual. Boboto ang bawat isa, mag-eehersisyo ng individualismong pagdedesisyon sa kabutihan ng bansa at ng hinaharap, at matapos, babalik na naman sa kumpiyansang baka nga mabago ito at ito, ang lahat ng ito.
Media ang pangunahing lagusan ng kolektibong persepsyon ng individual tungo sa kolektibong relihiyosidad. Popular itong relihiyosidad dahil katuwang ang media sa paghulma at pagsubstansya ng kalidad ng partisipasyon at debosyon nito. Kapag may potensyal sa kita, ito ang nagiging kulturang popular ng relihiyosidad. Kapag ito ay nananatiling sa laylayan ng debosyonal—tulad ng paglalakad ng paluhod sa Quiapo at pagpepenitensya, hindi mapapagkakitaan—ito ang popular na relihiyosidad.
Hindi naman mutually exclusive ang dalawa. Sa katunayan, ang pagpapako sa krus, halimbawa, ay nagiging turistang destinasyon sa maraming bayan sa Pampanga tuwing Biernes Santo. O ang panonood ng misa sa telebisyon ang siya rin nagiging rekurso ng mga taong nakapambahay pa, hindi damit pangsimba bilang pinakaformal sa pagpipilian, maaring naka-rollers pa at kagigising pa lang, para i-reenact ang debosyon tuwing Linggo ng umaga.
Nasa popular na relihiyosidad ang potensyal para sa parehong radikal na subersyon at inkorporasyon sa kapitalistang gawi, pati ng simbahan at iba pang relihiyosong institusyon. Ang patuloy na pagpapako sa krus sa Pampanga ay parehong panggagaya at pambabalahura sa pagpapakasakit ni Hesukristo na tiyak na ikakabahala ng simbahang Katoliko pero hindi nito ikamamatay.
Sa telebisyon, sa aking palagay, ang pangunahing lagusan ng popular na relihiyosidad at kulturang popular hinggil sa relihiyosidad. Ang telebisyon ay kakatwang media dahil bastos ito—pwedeng nakahilata habang nanonood, nakapambahay, nagbabasa ng diyaryo, kumakain ng hapunan, palipat-lipat ng channel, o biglaang pinapatay para pumunta sa banyo o sa labas.
Ang teleseryeng May Bukas Pa ang naging pangunahing exposure ng manonood sa popular na relihiyosidad. Staged ito o pinapalabas para sa kita ng higanteng media conglomorate ng ABS-CBN, ang teleserye ay ukol sa batang lalake sa isang di kalayuan ngunit di rin kalapitan na bayan sa Manila.
Nakikita ni Santino, ang batang lalake, si Bro (palayaw para kay Hesus, na pahiwatig ng pagnanasang makaangat ng underclass, kaya hindi “pare” at “kuya”). At sa lingguhang saga na may staple na tauhan at may pagsanga sa kwentong kinatatampukan ng mga has-been na artista ng studio, tinatampok ang kamusmusang relasyon (inosente) ng tao sa relihiyon, diyos at simbahan.
Ang bawat katubusan sa lingguhang saga ay kinatampukan ng interbensyon ni Bro sa kahilingan ni Santino. Si Santino ang “the chosen one,” ang may kagyat at pangunahing akses kay Bro. Siya ay hindi humihiling, “ipinapahiwatig” lamang ng kanyang kamusmusan, at madali namang kausap si Bro na pinagbibigyan ang nais na mangyari ni Santino.
Ang nagiging relasyon ng manonood sa relihiyong Katoliko, kundi man sa divinidad, spiritualidad at salbasyon, ay na pang-araw-araw na kaganapan ito. Hanapin lang ang “inner child” na nawawalay sa gitna ng anxiedad sa kasalukuyan at hinaharap. Na kahit sa pinakamatinding sitwasyon ng nagdaan at ng kasalukuyang sandali, hindi pa rin nakakasapat na mawalan ng pag-asa.
Ang milagro at himala ay kaganapang pang-araw-araw sa teleserye. At kung ganito, ang teleserye at ang himalang nangyayari sa lingguhang kwento nito, ay pang-araw-araw na reafirmasyon ng pananampalataya sa dalawang bagay: una, ang relihiyong Katoliko at ang institusyon ng simbahang pangunahing nagpapalaganap nito (at dahil lingguhan, para na ring kabahagi ng iba pang ritual, tulad ng pagsisimba at pangungumunyon, pagkrukrus sa tapat ng struktura, at iba pa), at pangalawa, ang di dapat napapatid na relasyon ng nanampalataya sa panginoon, at kung gayon, ng manonood sa Kapamilyang stasyon.
Ang isinasaad ng May Bukas Pa, tulad ng tinutumbok ng titulo, ay ang estado ng pasakit at pighati sa kasalukuyan, at ang katubusan sa hinaharap. Ang intervening na bagay sa panahon ng kasalukuyan at hinaharap ay ang pag-asa: umasang magtatagumpay ang pananalig sa mga institusyon, ang di matatawarang institusyong nagpapalaganap ng pananalig, at kung gayon, ang pagtanggap na ang material na paghihirap sa kasalukuyan ay ang kinakailangang kondisyon para sa spiritual na katubusan sa hinaharap.
Ang nangyayari ay ang dematerialisasyon ng paghihirap dahil naipapatagos ito sa antas ng metapisikal bilang layon ng pang-araw-araw na saga sa teleserye at ang katiyakan nitong magkakaroon ng resolusyon ang pinasasangang suliranin sa pagtatapos ng linggo. At ang reversal nito: ang materialisasyon ng spiritual bilang obhetibong layong nirereafirma sa pang-araw-araw at lingguhang saga.
Dahil ganito ang dialektika ng teleserye at popular na relihiyosidad, ang tunay at historikal sa isang banda, at spectacularized na kaganapan sa kabilang banda ay kinakailangang pagkaisahin. Si Santino sa lingguhang kasaysayan nito at ang intervening na tauhan ni Bro bilang lingguhang reafirmasyon ng katubusan sa lahat ng bagay, maliban sa katubusan ng mga taong lumilikha ng divergent na landas sa pananampalataya, ay si Santino rin bilang kinakathang spectacle na sa kanyang pamamagitan nagkakaroon ng relasyon ang manonood/mananampalataya sa telebisyon/simbahan.
Ang estado ng kahirapan (sufferance) is isinasaad bilang kinakailangang kabutihan (necessary good). Tanging sa paghihirap makikita ang katubusan, na para na ring sinasabing kapag mayaman ka, natubos ka na. Hindi ba ito ang aspirasyon ng gitnang uri? Ang matunghayan ang pagkakamit ng estado ng maykaya, at nang sa gayon ay madanas ang pagiging konsumerista at mamamayan?
Ang mismong pagdanas ng televisual na paghihirap at katubusan ay nakaugnay din sa idea ng malling at gitnang uring aspirasyon. Dinadanas ng manonood ang paghihirap at katubusan sa pamamagitan ng posisyong visceral, o iba ang dumadanas nito para sa kanya. Tulad sa reality TV at gameshows, iba ang kakain ng uod at bulati, iba ang naglalahad ng kwento ng paghihirap. Hindi ang aktwal na manonood.
Sa malling naman, “iba” ang dumadanas ng gitnang uring panunutunan dahil ang sarili ay hindi naman talaga gitnang uri, umaasta lamang nang gayon. At ang gitnang uring aspirasyon ay dinadanas sa third person, sa ikatlong di-nakikitang figura, ang avatar ng sarili na hindi naman talaga gayon. Hindi rin ito ikalawang tao, ang kasama sa malling, na may aktwal na referensiya din sa sarili, at ginagamit din ang ikatlong persona.
At ito ang neoliberalismong bitag sa popular na relihiyosidad: na may akses at konek ka kay Bro at gitnang uring panuntunan (sa malls, unibersidad, o simbahan, halimbawa), kahit wala naman talaga. Hindi ba’t si Santino lamang ang nakakatunghay kay Bro? Hindi ba’t sa ating pagdarasal ay tayo lang naman ang kumakausap kay Lord, kahit pa sabay-sabay itong ginagawa ng bilyon-bilyong katao?
Parang panonood ng sine, ang dami nating magkakasama sa loob ng sinehan pero kapag tumawa ang iba, napapatawa na rin tayo; kapag tumawa tayo, tumatawa dahil mayroong balon ng individual na pukaw na distinkto sa iba pang kasabay na tumatawa. Kahit pa, tulad ni Santino, ang manonood ay kinakailangang may moral na panunumbas bilang righteous o matwid na nilalang.
Nagpapakita lamang si Bro sa pinakang bata—pinakainosente, pinakapursigido, pinakamabait–na bata. Nagpapakita lamang si Gitnang Uri sa pinakang nilalang. Pinananalig tayo sa neoliberalismo, na makakaasa ang sarili sa sariling transformasyon, sa pagtitiyak na ang individualismo ay nakaplakda sa trajektori ng pananampalataya sa Katolisismo, konsumerismo at kapitalismo: kaya mo dahil walang ibang makakaya nito para sa iyo kundi ikaw mismo.
Dahil nagkaganito, pribatisado ang pananampalataya at relihiyosidad, kahit pa popular ito. Nakatagos sa antas ng kanya-kanyang individualismo sa kumpas ng aparatong relihiyon, pati ng negosyo. At hindi kakatwa, sa nanatiling panahon ni Gloria Arroyo na patuloy na nagdudulot ng matinding anxiedad sa kasalukuyan, pati sa hinaharap, si Santino ang modelo ng ating pagkamamamayan: nananalig sa politika ng pag-asa na ang ito at ito, ang lahat ng ito, ay magbabago sa pamamagitan ng kanya-kanyang pagbabago.
Swak ang panahon ng eleksyon bilang pang-estadong ritual. Boboto ang bawat isa, mag-eehersisyo ng individualismong pagdedesisyon sa kabutihan ng bansa at ng hinaharap, at matapos, babalik na naman sa kumpiyansang baka nga mabago ito at ito, ang lahat ng ito.
Monday, January 25, 2010
term paper ku
About the Band/Composer
Buklod is an activist folk-group, whose member were Noel Cabangon. Rom Dongeto, and Rene Boncocan. Their songs were familiarized by the theme conflict between the mass and the government.Rom Dongeto who’s now the deputy director of the Philippine Legislators Committee on Population and Development (PLCPD), a non-government organization. Doneto wrote and composed the song in 1989. It was the period of escalating struggle between the military and the communist-led New People’s Army (NPA). The song was one of the first pieces Dongeto wrote and composed upon Buklod’s return to the country from Paris, where an International celebration of the bicentennial of the French Revolution.
Purpose in Writing this Song
Tatsulok is the socio-political pyramid; it is organized by the overhaul forces of the decadent system that is subservient to the foreign interest and the ruling elite.
This song says something about the socio-political situation in our country. Ther were many people, ordinary people getting killed. “Human rights violations are very grave. People walking in the streets, lawyers, students – are being killed, and only for expressing their sentiments and airing their demands to the government. I think this is a national policy at this point to neutralize them” Dongeto said.
Dongeto purpose in writing this song is that he want to caught up the attention of the ordinary masses to think critical and be conscious on what’s happening to the society. “It tells them to take care and avoid being killed, but it also valls on them to invert the pyramid. For as long as opportunities and the distribution of resources are not equitable and the country’s riches are controlled by only a few, the fundamental issues will remain and the war will continue. That is what the song says” said Dongeto.
What is the Song All About
A.TITLE
The song entitled Tatsulok, because it is best describe the socio-political situation in our country. Our society were being stratified or divided, the 75% is the farmers because we are a agricultural country, 15% is the working class, 8% is the peti-burgeousie and the 2%is the ruling elite. Tatsulok quickly became a hit among activist in the late 1980’s and early 1990’s as well a today because it was revived by a rock-band Bamboo. The title Tatsulok best described the class analysis by Karl Marx wherein activist using in their studies.
B.CONTENT
Totoy bilisan mo, bilisan mo ang takbo
Ilagan ang mga bombang nakatutok sa ulo mo
Totoy tumalon ka, dumapa kung kailangan
At baka tamaan pa ng mga balang ligaw
The song’s persona counsels a little boy, simply called Totoy, to envade the bombs and bullets that may be headed in his direction. “Totoy is the symbol of the ordinary masses” said Dongeto.
Totoy makinig ka, wag kang magpa-gabi
Baka mapagkamalan ka’t humandusay dyan sa tabi
Totoy alam mo ba kung ano ang puno’t dulo
Ng di matapos-tapos na kaguluhang ito
It symbolizes that Totoy should listen carefully to the grievances of the people around him because at this time “It was the height of Aquino government’s enforcement of its counter insurgency policy, the Total War Policy of which the chief architect was Sec. Fidel Ramos. The state forces also taking the lives of the common folk as well as the leaders of the open mass movement”
Hindi pula’t dilaw tunay na magkalaban
Ang kulay at tatak ay di syang dahilan
Hangga’t marami ang lugmok sa kahirapan
At ang hustisya ay para lang sa mayaman
Habang may tatsulok at sila ang nasa tuktok
Di matatapos itong gulo
The song tells us that the armed conflict is just fighting between the New People’s Army (NPA) and the Aquino regime at that time. The pula’t dilaw in the song is represented by the NPA and the Aquino regime.
“The root causes of fighting are poverty, the social pyramid”, wherein power is in control by the few and the interest of the masses were not given by the government. It also described the society and the justice system in our country wherein those who are elite can only afford the justice and those who doesn’t have a resources cannot afford so they just let the case closed even though the justicewas not already in their hand.
Lumilikas ang hininga ng kayraming mga tao
At ang dating munting bukid, ngayo’y sementeryo
Totoy kumilos ka, baliktarin ang tatsulok
Katulad mong mga dukha, ilagay mo sa tuktok
It shows here that it’s never too late for us to get the change that we wanted. It also shows that there is something wrong in our government, many people were being killed, the ordinary masses who just expressing their sentiments and airing their demands to the government were being killed.
The justice that we are looking for was being biased to those who have resources. So to solve this problem, Totoy should make a move, let’s invert the pyramid, and give the fundamental interest of the masses. Land reform for the farmers, benefits and NO to contractualization for the working class. Higher budget for education and NOT to the militarization. If this will happen we will get the true democracy wherein decisions were made by the masses and not by the ruling class.
C.MESSAGE OF THE SONG
The meaning of the song “Tatsulok” borrows itself from the communist party’s inverted triangle symbol. Simply put it, the inverted triangle symbolizes a communist society’s (representative democracy for those who find communism a strong term) end-goal wherein the masses, working class, common tao, etc. (who make up majority of the society) should be on top and the leaders, influencers, other powerful people (who make up only a small proportion of society) should be below. Of course, there are other more complex and detailed explanations and views about communism and the inverted triangle but I believe that’s for another thread.
Hence, if you would scrutinize the lyrics of the song you’ll probably understand why the line “hanggang may tatsulok at sila ang nasa tuktok di matatapos itong gulo” comes across very strongly. Also, the last lines “Totoy kumilos ka, baliktarin ang tatsulok, Tulad ng dukha, nailagay mo sa tuktok” just simply flatout describes the inverted triangle.
CONCLUSION:
It’s time for a change for everyone to unite and make a difference , this is what the song really saying. I am an activist; especially I am studying in this University which pursue me to fight for the fascism I our country. I had this experience of marching with banners under the heat of the sun from the University to Mendiola were we release our grievances a student and as a citizen, I had the experience of escaping from the police who might tortured us. Every time I’m doing and joining some rally questions keep on bothering me like “Kelan pa naging pagkakamali ang pagsasabi ng katotohanan at kailangan nila kaming tratuhin ng ganito?” Tatsulok means triangle , although the correct meaning in this instance would by pyramid. It refers to the eternal pyramid were the many poor from the base and the few rich are the point at the top, and calls for someone to invert the pyramid and place the poor on top. As I work on to my research about the analysis of the song tatsulok, I may say that the song has done its job, to enlighten the listeners upon listening to this song. To those who may not know the roots of this song, it was written in 1980’s during President Aquino’s regime. It was right after the first People Power uprising, and even if Marcos was ousted in the peaceful manner, the country was still pretty much in turmoil. The country-side found in military and anti-communist vigilante groups on one side, the New People’s Army on the other side and the civilians in the middle. Things were really ugly and the song inspired many activist to fight for justice and meaningful change. It said that history has a way of repeating itself. During this time many of the left-wing activist and journalist was being murdered one by one, and there was even point were almost one activist was killed every day. Concentrating on the song; the song gave me a clue when the next generation to lead the government, we youth should not depend on the example showed by the official of the government now, but we should lead this country not only for rich people but also the poor. Never mind if don’t earn a lot if we only care for the poor but we should govern EQUALLY and UNIQUELY. We should be PERSISTENT in dealing with the poor people. Talsulok is a reminder to all concern citizen, be responsible in choosing a leader, as we vote this coming national election, be wise, and don’t let money lead our choice. Let us invert the triangle and give way to a new breed of politicians who is young and idealistic and whose flat form of government is serve the welfare of the people. Let us start inverting the pyramid! It’s time for a change, for everyone to unite and make a difference.
Buklod is an activist folk-group, whose member were Noel Cabangon. Rom Dongeto, and Rene Boncocan. Their songs were familiarized by the theme conflict between the mass and the government.Rom Dongeto who’s now the deputy director of the Philippine Legislators Committee on Population and Development (PLCPD), a non-government organization. Doneto wrote and composed the song in 1989. It was the period of escalating struggle between the military and the communist-led New People’s Army (NPA). The song was one of the first pieces Dongeto wrote and composed upon Buklod’s return to the country from Paris, where an International celebration of the bicentennial of the French Revolution.
Purpose in Writing this Song
Tatsulok is the socio-political pyramid; it is organized by the overhaul forces of the decadent system that is subservient to the foreign interest and the ruling elite.
This song says something about the socio-political situation in our country. Ther were many people, ordinary people getting killed. “Human rights violations are very grave. People walking in the streets, lawyers, students – are being killed, and only for expressing their sentiments and airing their demands to the government. I think this is a national policy at this point to neutralize them” Dongeto said.
Dongeto purpose in writing this song is that he want to caught up the attention of the ordinary masses to think critical and be conscious on what’s happening to the society. “It tells them to take care and avoid being killed, but it also valls on them to invert the pyramid. For as long as opportunities and the distribution of resources are not equitable and the country’s riches are controlled by only a few, the fundamental issues will remain and the war will continue. That is what the song says” said Dongeto.
What is the Song All About
A.TITLE
The song entitled Tatsulok, because it is best describe the socio-political situation in our country. Our society were being stratified or divided, the 75% is the farmers because we are a agricultural country, 15% is the working class, 8% is the peti-burgeousie and the 2%is the ruling elite. Tatsulok quickly became a hit among activist in the late 1980’s and early 1990’s as well a today because it was revived by a rock-band Bamboo. The title Tatsulok best described the class analysis by Karl Marx wherein activist using in their studies.
B.CONTENT
Totoy bilisan mo, bilisan mo ang takbo
Ilagan ang mga bombang nakatutok sa ulo mo
Totoy tumalon ka, dumapa kung kailangan
At baka tamaan pa ng mga balang ligaw
The song’s persona counsels a little boy, simply called Totoy, to envade the bombs and bullets that may be headed in his direction. “Totoy is the symbol of the ordinary masses” said Dongeto.
Totoy makinig ka, wag kang magpa-gabi
Baka mapagkamalan ka’t humandusay dyan sa tabi
Totoy alam mo ba kung ano ang puno’t dulo
Ng di matapos-tapos na kaguluhang ito
It symbolizes that Totoy should listen carefully to the grievances of the people around him because at this time “It was the height of Aquino government’s enforcement of its counter insurgency policy, the Total War Policy of which the chief architect was Sec. Fidel Ramos. The state forces also taking the lives of the common folk as well as the leaders of the open mass movement”
Hindi pula’t dilaw tunay na magkalaban
Ang kulay at tatak ay di syang dahilan
Hangga’t marami ang lugmok sa kahirapan
At ang hustisya ay para lang sa mayaman
Habang may tatsulok at sila ang nasa tuktok
Di matatapos itong gulo
The song tells us that the armed conflict is just fighting between the New People’s Army (NPA) and the Aquino regime at that time. The pula’t dilaw in the song is represented by the NPA and the Aquino regime.
“The root causes of fighting are poverty, the social pyramid”, wherein power is in control by the few and the interest of the masses were not given by the government. It also described the society and the justice system in our country wherein those who are elite can only afford the justice and those who doesn’t have a resources cannot afford so they just let the case closed even though the justicewas not already in their hand.
Lumilikas ang hininga ng kayraming mga tao
At ang dating munting bukid, ngayo’y sementeryo
Totoy kumilos ka, baliktarin ang tatsulok
Katulad mong mga dukha, ilagay mo sa tuktok
It shows here that it’s never too late for us to get the change that we wanted. It also shows that there is something wrong in our government, many people were being killed, the ordinary masses who just expressing their sentiments and airing their demands to the government were being killed.
The justice that we are looking for was being biased to those who have resources. So to solve this problem, Totoy should make a move, let’s invert the pyramid, and give the fundamental interest of the masses. Land reform for the farmers, benefits and NO to contractualization for the working class. Higher budget for education and NOT to the militarization. If this will happen we will get the true democracy wherein decisions were made by the masses and not by the ruling class.
C.MESSAGE OF THE SONG
The meaning of the song “Tatsulok” borrows itself from the communist party’s inverted triangle symbol. Simply put it, the inverted triangle symbolizes a communist society’s (representative democracy for those who find communism a strong term) end-goal wherein the masses, working class, common tao, etc. (who make up majority of the society) should be on top and the leaders, influencers, other powerful people (who make up only a small proportion of society) should be below. Of course, there are other more complex and detailed explanations and views about communism and the inverted triangle but I believe that’s for another thread.
Hence, if you would scrutinize the lyrics of the song you’ll probably understand why the line “hanggang may tatsulok at sila ang nasa tuktok di matatapos itong gulo” comes across very strongly. Also, the last lines “Totoy kumilos ka, baliktarin ang tatsulok, Tulad ng dukha, nailagay mo sa tuktok” just simply flatout describes the inverted triangle.
CONCLUSION:
It’s time for a change for everyone to unite and make a difference , this is what the song really saying. I am an activist; especially I am studying in this University which pursue me to fight for the fascism I our country. I had this experience of marching with banners under the heat of the sun from the University to Mendiola were we release our grievances a student and as a citizen, I had the experience of escaping from the police who might tortured us. Every time I’m doing and joining some rally questions keep on bothering me like “Kelan pa naging pagkakamali ang pagsasabi ng katotohanan at kailangan nila kaming tratuhin ng ganito?” Tatsulok means triangle , although the correct meaning in this instance would by pyramid. It refers to the eternal pyramid were the many poor from the base and the few rich are the point at the top, and calls for someone to invert the pyramid and place the poor on top. As I work on to my research about the analysis of the song tatsulok, I may say that the song has done its job, to enlighten the listeners upon listening to this song. To those who may not know the roots of this song, it was written in 1980’s during President Aquino’s regime. It was right after the first People Power uprising, and even if Marcos was ousted in the peaceful manner, the country was still pretty much in turmoil. The country-side found in military and anti-communist vigilante groups on one side, the New People’s Army on the other side and the civilians in the middle. Things were really ugly and the song inspired many activist to fight for justice and meaningful change. It said that history has a way of repeating itself. During this time many of the left-wing activist and journalist was being murdered one by one, and there was even point were almost one activist was killed every day. Concentrating on the song; the song gave me a clue when the next generation to lead the government, we youth should not depend on the example showed by the official of the government now, but we should lead this country not only for rich people but also the poor. Never mind if don’t earn a lot if we only care for the poor but we should govern EQUALLY and UNIQUELY. We should be PERSISTENT in dealing with the poor people. Talsulok is a reminder to all concern citizen, be responsible in choosing a leader, as we vote this coming national election, be wise, and don’t let money lead our choice. Let us invert the triangle and give way to a new breed of politicians who is young and idealistic and whose flat form of government is serve the welfare of the people. Let us start inverting the pyramid! It’s time for a change, for everyone to unite and make a difference.
Subscribe to:
Comments (Atom)
